ویکنت دو نیم شده *

این روزها ، منم و پنجره ای که راس ساعت پنج صبح پرده اش را کنار می زنم و منتظر می مانم تا ساعت شش که کم کم همه چیز را نور فرا بگیرد ، ساعت به ده میرسد که نور می خورد به صفحه ی کتاب درسی ام ، می نشینم و به همه ی نور پخش شده در اتاق نگاه می کنم ، به تو که نیستی و هیچ وقت نبودی نگاه می کنم و به خوابت که دیشب در همین اتاق راه می رفتی درش نگاه می کنم ، تو همیشه هستی ، همان طور که قولش را داده بودی ، همه جا هستی و میمانی ، کتاب درسی را می بندم ، حالا که تو آمده ای که نور آمده باید بخوانم ، بنویسم و به صدایت گوش کنم که از یک عالم دورتر داری آوازی می خوانی که فقط و فقط من میفهممش //

///

ایتالو کالوینو ی عزیز ،

همان اول کاری که اگر شبی از شب های زمستان مسافری ات را به دستم رساندی و شروع به خواندش کردم ، از آن کتاب هایی برایم شد که هزار جلدش را خریدم و به هرکس که می دانستم کتاب را باید به دستش برسانم هدیه دادم ، البته چند نفری خواندنت را دوست نداشتند ، ولی مرا هیچ وقت پشیمان نمیکنی ، این سه گانه ات هم از همان اولش مرا سر جای خودش نشاند ، راستش را بخواهی من با بارون روی تمام آن درخت ها نشستم و شعر خواندم ، و حالا با ویکنت دو نیم شدم ، برنامه ی خوابم را هم به هم زدی // برای تمام کردن کتاب ناچار تا سه صبح بیدار ماندم ، تو ارزشش را داری ، باز هم می خوانمت ، دوباره و دوباره ، از تو متشکرم که می نویسی ،

با نهایت عشق و احترام ملیحه //

* ویکنت دو نیم شده / ایتالو کالوینو / پرویز شهدی / نشر چشمه